Het komt tot een scheuring. Het komt tot een verzoening.

Maar dat de vader en de zoon, nu echt met elkaar praten …..

Door verschillende vader/zoon rollen aan te nemen proberen de vader en de zoon met elkaar te communiceren. De acteurs van Doen ! buiten met veel spelplezier en gevoel voor verhoudingen niet alleen de tegenstellingen maar ook de overeenkomsten tussen de vader en de zoon uit. De vaak ongewone invalshoeken van Titus Tiel Groenestege en Han Römer worden moeiteloos uitgespeeld. Het klopt wat zij doen. Zo wordt de voorstelling nergens absurd. Hoe absurd de overgangen soms ook zijn.

Het ene moment ongemakkelijk en vol compassie met elkaar, het andere moment snoeihard en er op uit de ander zo veel mogelijk te beschadigen. Dan weer de ander tot op het bot kwetsend, terwijl je toch alleen maar het beste met de ander voor hebt. En zeg nou eerlijk, is dat laatste niet het ergste dat een vader en een zoon kan overkomen ?

In de tweede helft van de voorstelling wordt inzicht gegeven in de verhouding tussen de vader en zijn moeder. Prachtig om te zien hoe de vader (Joop Stikkers) die zich in zijn vaderrol tegenover zijn overspannen zoon voordoet als alwetende krachtige vaderfiguur, zich geen houding weet te geven wanneer hij op zijn beurt onder vuur wordt genomen door zijn moeder. De moederfiguur is een overtuigende dubbelrol van Erik Bok, die in het eerste deel van de voorstelling de zoon speelt. Zien wij Erik als zoon tevergeefs vechten tegen zijn almachtige vader. Als moeder laat hij moeiteloos de vader alle hoeken van het toneel zien. De ultieme wraak voor zijn falen als zoon ? Of een verklaring voor het falen van de vader ?

Ontroerend om te zien hoe Erik en Joop vol genegenheid met elkaar omgaan en een moment later elkaars bloed wel kunnen drinken. De voorstelling zit vol met een niet te definiëren genegenheid, het ene moment diep-triest, het volgende moment vol humor. Niet dat je als publiek veel tijd krijgt om te lachen. Doen ! houdt de vaart er in. De volgende ontroerende scène ontvouwt zich, het volgende pijnlijke moment tussen vader en zoon dient zich aan. Het ene moment ben je begaan met de overspannen zoon. Het volgende moment kun je de slappe zoon wel schieten en gaat je hart uit naar de vader die tegen beter weten in blijft proberen.