theatergroep Doen !

Regie door Rik Weeting
Recensie door Madelief Debeij
Gezien woensdag 6 mei, 17:00 uur, zaal 2

Giechelend op de catwalk, Rik die voor aanvang van zijn praatje op advies van omstanders een knoopje van zijn blouse opent, vers van buiten, van het mooie weer, de zon, op naar zaal 2 waar de stemming meteen omslaat. Na het zaallicht is het donker. Lang donker met enkel het groene nooduitgangbordje. Net te lang donker en dan een licht op een man, net gekleed, beschaafd, Engelse snit (of denk ik dat omdat het Pinter is?). Een man in eerste optiek een amicale indruk maakt maar dat veranderd heel heel snel in iets naars. Die man, een verhoorder, is geheel niet amicaal, vriendelijk of leuk. Er wordt af en toen om zijn opmerkingen gelachen, gegrinnikt maar dit verstomd al snel. Meer en meer wordt er een naar soort spanning voelbaar. Door de onvoorspelbaarheid van de verhoorder en de ondefinieerbaarheid van de ruimte die nogal donker is met enkel licht op een bureau en een leren draaistoel.

Er wordt iemand binnen geroepen. In een bundel licht staat aan de rechtkant een man. De man gaat op de leren draaistoel zitten. Er is hem duidelijk wat aangedaan. Zwartig op beide wangen, een witte blouse, een pantalon en blootsvoets. Hij moet staan, en zitten, en staan, en zitten en ondergaat dit gelaten. Ik als toeschouwer vraag me af wat er gebeurt is dat die man dat zo maar doet. Want niet alleen door de tekst ook door het fysiek van de man is mij duidelijk dat er meer aan de hand is. De man is gelaten en dit wordt heel integer en geloofwaardig gespeeld.

Na de scène van de man gaat het licht uit en is er een changement. De spanning wordt door de spelers losgelaten om zich te verplaatsen. Omdat het niet helemaal donker is en ik dit relatief goed kan zien, laat ik ook de spanning los. Ik zie een vrouw een jongentje met een blinddoek oplopen en op de goede plek neerzetten. De scène begint.

De spanning is vanaf het begin van de scène toch weer voelbaar. Een echt klein jongetje in zo’n nare sfeer. De jongen, zoon van de man is geblinddoekt en er wordt gevraagd of hij van zijn pappie en mammie houdt. Ik blijf naar de jongen kijken die daar staat, helemaal alleen doch standvastig. De verhoorder slaat op de archiefkast, ik als toeschouwer schrik en kijk naar links waar het geluid vandaan komt. Dan kijk ik naar de jongen, die ik zie schrikken. Ineens is daar weer heel duidelijk de spelwerkelijkheid. De jongen anticipeert op wat er gebeurt; reageert maar net te laat. Wanneer de blinddoek afgaat zie ik geen angst meer bij de jongen. Er vallen stiltes voor zijn antwoorden maar ik zie geen echte reactie en vooral geen angst. Heel even wil ik dat die jongen echt heel bang is voor de verhoorder omdat me dat nu juist zo mooi lijkt. De jongen staat oprecht op het podium en speelt.

Weer een changement met een black-out waarbij de spanning losgelaten wordt en ik de jongen net iets zijn loop in zie houden en netjes af zie gaan. Een vrouw komt op. De scène begint en de spanning van het begin van het stuk is voor mij niet meer aanwezig. Wel een groeiende irritatie jegens rood licht wat zo nu en dan recht het publiek in schijnt. Door de scène heen groeit de spanning. De verhoorder wordt naar door zijn fysieke gedraging naar de vrouw, moeder van de jongen, toe. De vrouw die dit ondergaat; kwetsbaar maar ergens ook sterk. Mooi gespeeld.

Na wederom een changement waarbij de man gaat zitten en je zijn fysieke transformatie ziet van speler naar een verslagen man. Heel mooi hoe de man niet kan praten, onduidelijk praat door weet ik veel wat, anderen die hem sloegen, tanden uit trokken? (het was in ieder geval heel naar).
Het stuk eindigt als de eerst kwetsbare man opstaat om de verhoorder wat aan te doen. Omdat de verhoorder de jongen iets aan wil doen. Je ziet nog net de man tegen het bureau aanlopen. Dan een black-out. Het einde.

Ik vond de (volwassen) personages erg fijn, ze klopte in alles van spel tot kleding. Heel erg fijn om naar te kijken omdat ik echt naar de personages keek en door niks belemmerd werd in dat kijken.
Vragen stel ik bij het rode licht dat ging schijnen als de verhoorder zich vergeleek met God of toch als het publiek geïntimideerd werd of als het echt gevaarlijk werd of misschien was het het bordeel ergens op een verdieping of wat hoger of toch als … ik kan het niet helemaal duiden. Ik vond het jammer dat op een bepaald moment de hele vloer verlicht was waardoor de wanden te zien was. Hierbij kom ik direct in een theaterwerkelijkheid, dit gebeurde ook in de black-outs. Iets wat ik jammer vond want zonder die doorbreking werd ik meegenomen in de illusie, in het verhaal met de spanning en alle narigheid van dien. Zoals zo mooi in het begin gebeurde en daarna met vlagen terug keerde, even waar ik compleet geloofde in een complottheorie met honderd kamers, veel mannen, veel narigheid, veel leugens en bedrog. Waar ik ging fantaseren over wat er nu wel en wat er nu niet was.

Recensie Rik
Pinter “eentje om het af te leren”
Woensdag 7 mei
Voorstelling van 17h

Er was spanning,
spanning in samenspel,
spanning in geluid,
spanning in mise-en-scene,
spanning in tijd,
Spanning in het verhaal.

Een aandoenlijk jongentje staat midden in de zaal. Hij is netjes gekleed en de situatie lijkt voor hem onbekend. Ik zit op het puntje van mijn stoel door de kwetsbaarheid van het jongentje mijn vragen bij zijn spelbesef en de nare situatie van het stuk. Plots hoor ik een knal, ik schrik en kijk naar Erik daarna naar de reactie van het jongentje. Hij schrikt nu ook, zijn reactie is net iets te laat.
De geloofwaardigheid valt even weg in dit moment. Ik zie dat het incasseren van de klap net te laat gebeurt. Toch blijft er spanning in samenspel en kom ik snel weer in de werkelijkheid van het stuk.
Dit gebeur vaker. De situatie die gecreëerd word op de vloer is de werkelijkheid van een verhoorkamer. Maar we zitten in het theater in het hier en nu. Soms was ik in het theater en soms in de verhoorkamer. De momenten waarop ik in het theater was hadden soms met spel te maken zoals bij het jongentje en soms met de vormgeving. De rode lampen waren storend en ik vroeg me steeds af wat de functie was. Ook in de black-outs tussen door was ik er even echt uit.
De setting van het stuk was realistisch en geweldig door gevoerd. Op deze kleine schoonheid foutjes na die dan toch belangrijk werden. Ik vind de realistische speelstijl goed gekozen. Pinter zijn tekst is dwingend en ik vind het fijn om te zien dat je daar aan vast hebt gehouden. De tekstbehandeling van de spelers was erg goed. Het is een pittige tekst maar de spelers wisten wat ze zeiden en waarom. De transformaties van de spelers waren geloofwaardig en paste in de realistische speelstijl. Ik vond het erg goed gevonden hoe Erik zijn tekst richten op het publiek. Zijn publieksbewustzijn was erg fijn en ik raakte niet uit de situatie.
Erik is een speler met een overweldigende energie. Hij speelt op 300 procent en de rol past bij zijn fysiek en uitstraling. Toch miste ik de kwetsbare kant, de mens achter het monster. Ik denk dat zijn rol interessanter zou worden als ook de mens zichtbaar word. Ik zie dat je het technisch hebt geprobeerd, met fluisterende stem. Dit werkte nog niet overtuigend. Zijn fysieke uitstraling is te aanwezig. In de tekst zit ook die kwetsbaarheid. Ik denk dat het een uitdaging was geweest zowel voor Erik als voor jou om veel meer die kwetsbaarheid op te zoeken. Dan had het stuk ook een ander perspectief kunnen laten zien dan alleen het monster. Ik miste nu soms een andere laag dan alleen de verhoorder die een monster was.

Het decor, kostuums en grime paste bij de gehele stijl. Het bureau, de stoel en het ordner kastje werd functioneel ingezet. Alleen de plant had geen functie. Ik bedacht dat die daar stond om de ruimte aan te geven, die gedachte haalde mij dus weer even uit de verhoorkamer en in het theater. Ik had graag gezien dat ook de plant een functie had zodat die meer betrokken werd met het geheel.

Ik vond de steeds wisselde begin mise-en-scene erg fijn. Hierdoor werd duidelijk dat er een periode voorbij was gegaan. Hoe lang….dat vul ik zelf in. De sfeer van de verhoorkamer werd in mise-en-scene zichtbaar. De ruimte die de verhoorder innam in tegenstelling tot de slachtoffers versterkte het verhaal. Aan het eind word dat doorbroken door de actie van de vader. Door die verandering in het innemen van ruimte was het einde verassend en spannend. Jammer dat ik hem in de black-out zie inhouden en meteen uit zijn rol viel. Hierdoor was deze verrassende draai van de actie zo kort dat mijn beleving meteen werd onderbroken.

(Bij nadere beschouwing heeft de ondervrager wel degelijk kwetsbare kanten laten zien.)

Arnhem - Vaak zijn er de complimenten van het publiek dat de voorstelling zo mooi en goed is gespeeld. Maar altijd is er weer het verwijt dat de kost wel erg zwaar en ontoegankelijk is. Deze keer heeft de Arnhems theatergroep Doen echter gekozen voor een stuk met de nodige humor. Golden Fiction, in 1995 door theatergroep Het Volk neergezet , is voor het publiek dan ook wat makkelijker te verteren, maar heeft net als de eerdere voorstellingen wel weer de nodige diepgang.

Theatergroep Doen ! is met de nieuwe voorstelling Golden Fiction in mei drie keer te zien in het Arnhemse Parktheater.

"De stukken die we spelen, zijn vaak van een hoger literair gehalte of er zit een dubbele bodem in", vertelt Erik Bok. Hij vormt samen met Joop Stikkers de vaste bezetting van theatergroep Doen ! "We proberen daarmee onze eigen grenzen in het toneelspelen te verkennen. Telkens weer wat anders te proberen, een nieuwe drempel te slechten. Bovendien vinden we het leuk wat onbekendere stukken te spelen. Dat leidt er echter wel toe, dat maar weinig mensen bekend zijn met theatergroep Doen, ondanks dat we al sinds 1992 bestaan."

Een andere reden dat de groep niet zo veel bekendheid geniet is dat ze heel onregelmatig optreedt. Stikkers en Bok regisseren en spelen zelf namelijk regelmatig bij andere gezelschappen, waardoor het wel eens twee jaar duurt, voor er weer een eigen voorstelling op de planken wordt gezet. "Bovendien zijn we voor ons eigen werk ook weer afhankelijk van andere spelers, die eveneens in andere groepen acteren. Het wisselt heel erg en er zit weinig lijn in. Dan bouw je ook niet zo snel bekendheid op."

Met de nieuwe voorstelling Golden Fiction hoopt Doen echter wel een groter publiek te trekken en daardoor wat meer bekendheid te verwerven. De inhoud van het stuk bevat dan ook de nodige humor. Het handelt over het mannelijk onvermogen en over lotgenootschap tegen wil en dank. De setting bestaat uit drie mannen die zich in een situatie bevinden, waarin ze liever niet willen zijn, maar die niet bij machte zijn er zelf uit te komen. Het decor vormt de troosteloze locatie van een rookkamer in een ziekenhuis. Hier trachten de drie zich te ontworstelen aan een wereld waarin eenzaamheid en wanhoop de boventoon voeren. Waar angst en onzekerheid krampachtig worden bezworen door kwinkslagen, overbodige prietpraat, koetjes en kalfjes, ditjes en datjes. De realiteit dringt zich echter steeds weer even meedogenloos op. Bezuinigingen dienen zich aan. Maaltijden komen te vervallen. Het artsenbezoek neemt af. De mannen worden zieker. Meer en meer eigen inbreng wordt verwacht. Zelfredzaamheid is geboden. Eigen initiatief onontbeerlijk.

"De kracht van het stuk is dat de mannen met z'n drieën praten over van alles en nog wat, maar niet over hetgeen dat ze echt raakt", vindt Bok. "Het is een bewerking van de voorstelling, die Het Volk tien jaar geleden heeft neergezet. De speelstijl en het thema zijn dan ook helemaal Het Volk. Toch hebben we gekozen voor een andere insteek. Aike Dirkzwager van Het Volk, die we bereid hebben gevonden de eindregie van Golden Fiction op zich te nemen, was dan ook behoorlijk verrast door onze insteek. Zij speelden het stuk vooral als aanklacht tegen de afkalving van de verzorgingsstaat. Wij hebben voor de gebondenheid van de drie mannen gekozen. Die wel weten wat die ander moet doen maar blind zijn voor de eigen situatie."

Golden Fiction is vanaf zondag 15 mei drie keer in het Parktheater in Arnhem te zien. Zondag om 20.30 uur en maandag 16 mei om 14.30 en 20.30 uur. Op donderdag 19 mei staat theatergroep Doen op de planken van het Steigertheater in Nijmegen. De voorstelling is namelijk geselecteerd voor het amateur theaterfestival in Nijmegen.

Meer informatie over Doen, Golden Fiction en het amateur theaterfestival is te vinden op www.theatergroepdoen.nl

Artikel uit De Gelderlander van 20-05-2005

Grappig stuk op festival eindigt in gore bende

Door ANNE DOELEMAN

Stonden er op de eerste avond van het Nijmeegs Amateurtheater Festival nog 5 vrouwen op het podium in het Steigertheater, gisteravond was het de beurt aan drie mannen. De heren van Doen! speelden hun voorstelling Golden Fiction. Een toneelstuk dat nog wel even zal blijven hangen in het geheugen van het publiek, al was het maar vanwege de vele (lichaams)sappen die over het toneel vloeiden.

Het stuk speelt zich af in de rookkamer van een ziekenhuis, die tevens dienst doet als fitnessruimte, met bijbehorende apparatuur. Drie patiënten komen om verschillende redenen terecht in deze kamer en delen steeds meer van hun leven met elkaar. Het ziekenhuis gaat op den duur 'failliet'; er is geen verplegend personeel meer, geen eten en de patiënten Dick, Dolf en Ronald zijn compleet op elkaar aangewezen. Doen! heeft met Golden Fiction een erg humoristisch stuk gemaakt. De fitnessapparatuur zorgt hier en daar voor hilarische vondsten. Er worden halve balletten en circusacts op de hometrainers en trimapparaten uitgevoerd. Het fysieke spel is mooi en af en toe ook doodeng om naar te kijken. Er wordt heel wat gevallen, zodat het publiek soms de adem inhoudt.

Het grappigst en sterkst zijn de scènes die herkenbaarheid opwekken. Zo is het geouwehoer over de verschillende kwaaltjes iets dat erg bekend voorkomt, net als het gedweep met medische kennis en het elkaar bang maken met enge kwalen. 'Steeds last van pijn op de borst? Ah, een hartaanval. Een chronische', is bijvoorbeeld zo'n uitspraak. Ook het gepraat over koetjes en kalfjes, om maar vooral de harde realiteit buiten te sluiten, is mooi uitgewerkt.

De acteurs spelen gepassioneerd en overtuigend. De karakters van de patiënten komen door hen echt tot leven. Het zorgt voor medelijden met Ronald, wiens vrouw er vandoor is met een ander. Dick wekt met zijn goochelact ontroering op. En Dolf is overtuigend in zijn rol als oversekste, eenzame viespeuk.

Alle onderwerpen komen in de rookkamer aan de orde: sex, dood, liefde, eenzaamheid en natuurlijk gezondheid, of het gebrek daaraan. Maar er wordt wel erg veel behandeld. Homoseksualiteit, muziektherapie, masturbatie, bezuinigingen in het ziekenhuis; het is allemaal wat veel van het goede en leidt af van de kern.

Het gegeven van drie op elkaar aangewezen mannen is bovendien fraai, maar wel erg plastisch uitgebeeld. Bloed, bier, pap en poep vliegt je letterlijk om de oren. De scène waarbij een van de patiënten de ander helpt bij het poepen zorgt eerder voor afschuw dan voor ontroering of medeleven. De situatie is op het laatst dieptriest voor Dick, Dolf en Ronald, maar het wordt op den duur helaas wel erg moeilijk om door de dikke laag smerigheid heen te kijken.

Het juryrapport

Nijmeegs Amateur Theaterfestival2005

Bad luck voor de theatermakers en theaterminnaars die een van de speelavonden hebben

laten schieten. Wie dat niet deed, zag vier onvergelijkbare en stuk voor stuk boeiende voorstellingen. (En wie maar een, twee of drie keer kwam eigenlijk dus ook...)

Zo divers is het Nijmeegs theater! Zo intens, zo spannend en zo goed ook. In haar rapporten kraakt de jury heel wat kritische noten.

We hebben dus best gemopperd.

Over regiekeuzes, over dramaturgische ingrepen, over de lengte van de stukken...

Wat de rapporten ook zeggen is wat de theatermakers van dit festival met elkaar gemeen hebben: lef, fantasie, inzet, eigenzinnigheid, inspiratie, overtuiging en veel spelkwaliteiten.

Van de klompendragende vrouwen van Jopp (De Marieken), de aan elkaar overgelaten desperado's in de rookkamer van een zieltogend ziekenhuis (Doen!), een zuurstokroze maar heetgebakerd echtpaar (Spaanse Peper) tot de allergrootste kleine koning en zijn begripvolle onderdanen (Even Zeven). Met name de laatste drie voorstellingen waren groots en meeslepend.

De jury vindt dan ook dat de selectie van het Nijmeegs Amateur Theaterfestival scherp, sterk en prikkelend is geweest.

We hebben dus flink genoten.

Krista Minkhorst (voorzitter)

Joos van Dooremalen

Jeroen Schwartz

Nijmeegs Amateur-theaterfestival 2005

Juryrapport THEATERGROEP DOEN! met GOLDEN FICTION

Algemene indruk

Een gewaagde, ranzig mooie, wat rommelige voorstelling, waarin het experiment niet is geschuwd. De jury kwam er levendig, ietwat weeïg en verwonderd van terug en heeft oa. geboeid, geprikkeld, boos en gefascineerd op het puntje van haar stoel gezeten. Je voelt je achteraf ook betrapt, omdat je moet erkennen dat je genoten hebt van de viezigheid en de ellende.

Inhoud

We zien drie mannen van middelbare leeftijd, die er maar niet aan willen dat hun leven over het hoogtepunt heen is en enkel afbraak ze nog wacht. Slachtoffers zijn het, die zich maar blijven verzetten en met elkaar hun angsten en onzekerheden op genante, hilarische, walgelijk en aandoenlijke wijze proberen te bezweren. Roest bijvoorbeeld die naar Spanje blijft verlangen, terwijl hij weet dat zijn vrouw er daar allang met een ander vandoor is. Schakelari die met dezelfde kinderlijke overgave zijn goochelact uitvoert ten overstaan van zijn vadserige medepatiënten en Roest die verlekkerd vertelt over zijn oude vak als sportmasseur, waarna ze gedrieën verder fantaseren over het masseren van te jonge meisjes. Het is voorbij jongens!

Regie

Er is gekozen voor een mooi stuk, met goede en rake teksten en een inhoud die er toe doet. Een prachtige treurige onderstroom van angsten en onzekerheden die door kletspraat en lariekoek werden verbloemd, leugenachtig ook. De spelers waagden veel, teveel soms en de jury miste op den duur de nodige zelfcontrole. Ze yond gaandeweg dat de spelers het stuk niet ten volle hebben kunnen dragen, wisten de spelers wel wat ze deden,? Hoever gaan ze nog? Hierdoor kreeg de voorstelling iets voyeuristisch. Soms leek het teveel effectbejag, maar je ziet ook dat ze echt hebben willen experimenteren.

De TV-overgangen waren weliswaar duidelijk. Jammer dat er gekozen is voor zoveel locaties? Het 1e loket had wat de jury betreft elke keer mogen terugkomen. De jury yond de voorstelling aan de lange kant nogal overdadig en te weinig strak. Zij had daarom juist behoefte aan strakke overgangen. Dat betreft over het algemeen de heIe regieaanpak. De jury had graag een strakkere regisseurshand gezien. Die had er voor kunnen zorgen dat de spelers het stuk echt naar zich toe hadden kunnen trekken, waardoor de voorstelling als geheel echt goed uit de verf had kunnen komen.

Spel

De spelers hebben veel gewaagd en daarvoor heeft de jury grote bewondering. Ze hebben prachtige gelaagde uitvergrote personages neergezet, dynamisch en fysieke en absurd. Alledrie hadden ze heel eigen mooie spelmomenten. Duidelijke personages met mooie onderstroom. De mannen waren wel gewaagd ook aan elkaar en we zagen veel spelplezier.

Vormgeving

Mooie, functionele en heldere vormgeving. Niet echt een ziekenhuis idee, maar wel een ruimte waar die mannen aan veroordeelt waren. Die rookkamer is een mooi gegeven. Van die kerels die maar teveel blijven paffen........ Ze zetten de personages letterlijk en figuurlijk pafferig neer.

Tot slot

Het geheel werd overschaduwd door de verwonde 'Schakelari'. De jury is niet geschrokken van het bloed, wel van het feit dat er werd doorgespeeld. Doordat het bloed letterlijk overal aanzat en dat zoveel aandacht trok, keek je niet meer echt naar het stuk, maar meer naar de verwonde acteur. Er had gestopt moeten worden om de wond te verbinden. Omdat het bloed echt letterlijk overal aan zat, verloor alle andere mooie viezigheid daarna zijn impact. Zoals de strontscène: die was uiteraard shockerend, maar werd echt walgelijk i.p.v. theatraal walgelijk en kwam niet meer echt goed over het voetlicht. Je ging je opwinden over de verkeerde dingen. Jammer.

De Jury vindt het een belangwekkende voorstelling. DOEN! met haar 3 spelers die risico's durven nemen, is het zeer waard om zich in het vervolg door een goede regisseur te laten begeleiden.

Ze timmeren weinig aan de weg. Daar komt nu verandering in, want de voorstelling Met gesloten deuren van de Arnhemse theatergroep Doen ! is te mooi om te missen. Vindt regisseur Erik Bok.

Regisseur Erik Bok te midden van de spelers van de Arnhemse theatergroep Doen ! Video-tape speelt een belangrijke rol in Met gesloten deuren.

De naam van de theatergroep Doen ! laat slechts bij weinig Arnhemmers een belletje rinkelen. De club maakt al sinds 1992 regelmatig toneelvoorstellingen maar lijdt nog altijd aan een gebrekkige naamsbekendheid."Dat ligt aan onszelf", erkent Erik Bok, de regisseur van de nieuwste Doen-voorstelling Met gesloten deuren. "We spelen te weinig. En als we dan weer eens een mooie voorstelling voor slechts dertig toeschouwers spelen, denken we: dat moet volgende keer beter. Maar we zijn gewoon te bescheiden."

Doen !, dat bestaat uit de betere amateur-spelers staat komend weekeinde in het Arnhemse Parktheater op de planken met een toneelstuk van de Franse filosoof en schrijver Jean Paul Sartre. Geen gemakkelijk stuk erkent Bok, maar wel een waar toneelliefhebbers van zullen genieten. "We kiezen graag voor stukken die iets te zeggen hebben", legt Bok uit. "Dat sluit ook aan bij het schoolmeestertje in mij: ik vind het leuk om iets over te brengen. Maar dat doe i niet met het moralistische vingertje. Als je de nadruk teveel op de boodschap legt, kan dat tijdens de repetities de spelers behoorlijk in de weg staan."

Sartre stelt in Met gesloten deuren dat mensen de absolute vrijheid hebben, maar daarmee niet kunnen omgaan. "We laten onze oren te veel hangen naar wat anderen vinden", zo interpreteert Bok de visie van Sartre. "Ik merk dat ook in mijn eigen leven. Een mens neemt niet de vrijheid om de keuzes te maken die hij vindt dat hij die moet maken in zijn leven. We zijn in feite angsthazen; we hebben ons geconformeerd aan een vorm van schijnheiligheid." (noot: bedoeld is schijn veiligheid) De drie personages in het stuk van Sartre bevinden zich in de hel. "Daar pakken ze toch weer de rol op die ze op aarde ook speelden. Maar wat op aarde werkte, heeft in de hel weinig effect. De mensen in die nieuwe omgeving reageren anders of helemaal niet. Stukje bij beetje geven de personages hun verleden prijs.

"Als regisseur had ik tijdens het begin van de repetities duidelijk in mijn hoofd wat ik graag in deze voorstelling wilde zien", vervolgt Bok. "Tegelijkertijd wilde ik de spelers alle vrijheid geven om ook zelf met ideeën te komen; ik vind het belangrijk dat ze iets eigens aan de voorstelling toevoegen. Dat was soms lastig, want de spelers wilden graag wat houvast voor het uitwerken van hun rollen. Een regisseur moet die duidelijkheid scheppen, maar dan zonder alles meteen vast te leggen. De tekst van Met gesloten deuren roept veel vragen op. Over elke zin kun je een hele avond praten. Maar als je dat doet, schiet het maken van een voorstelling niet op natuurlijk. Uiteindelijk moet ik als regisseur de keuzes maken over wat we wel en niet doen. En ook over hoe we dat gaan doen."

In de vormgeving spelen videobanden een centrale rol. De personages op het toneel raken letterlijk verstrikt in kilometers videoband waarop hun verleden staat. Alleen in het decor is al negen kilometer videoband verwerkt. Tijdens de repetities en voorstellingen wordt er per keer nog eens de tape van zes videobanden doorheen gedraaid. "Het was lastig om aan voldoende videobanden te komen; je merkt dat het video-tijdperk bijna voorbij is. "Op een videoband leg je iets vast zodat je terug kunt kijken. Dat gebeurt ook in deze voorstelling. Maar de personages gooien steeds meer van hun leven op de grond. Uiteindelijk worden die beelden steeds minder belangrijk omdat ze het aardse leven leren los laten.

"Mensen die ons kennen, zullen ongetwijfeld zeggen dat het een typische Doen-voorstelling is. Omdat 'ie best wel moeilijk is. Maar ik ben er van overtuigd dat we erin geslaagd zijn een spannende voorstelling te maken. Ik weet zeker dat het publiek gegrepen wordt door het spel van de acteurs. Zij leven zich zo goed in hun rol in, dat je wel mee moet gaan in de woede van een personage. Of je voelt in ieder geval iets van medelijden voor hen."

Het is werkelijk een fantastisch effect, al die glimmende slierten videoband, die als een gordijn omhet speelvlak hangen. Het is ook een mooi idee om de drie overledenen in de hel, die terugkijken op hun leven, elk een videoband mee te geven waarop niet alleen de herinneringen staan, maar ook wat er nu op aarde gebeurt. Het is daarom wat vreemd dat dat particuliere materiaal als zitplaats wordt gerangschikt voor een ander. Ik zou niet willen dat vreemdelingen op mijn leven en nabestaan gaan zitten. Zelfs niet als het waardeloos geworden is. Maar goed, misschien interpreteer ik het verkeerd. Want de twee vrouwen en de man die tot in de eeuwigheid tot elkaar verdoemd zijn - en zo elkaar hel maken - trekken en rukken aan de banden zonder er echt naar te kijken. Dat hele mooie idee verwordt zo tot een bezigheid; gewoon om iets omhanden te hebben.

Nog een eigenzinnige ingreep van regisseur Erik Bok: het begin. De begeleider die doorgaans als een major domus zijn zojuist gestorven 'gasten' het vertrek binnenleidt, is nu uitgedost als een echte duivel met knipperlichtende hoorntjes. Hij komt met geweld op en sleurt zijn eerste slachtoffer vechtend mee. Bovendien is er een stuk aan zijn rol gebreid dat onder meer ook de videobanden ter sprake brengt.

De drie zitplaatsen (in de tekst sofa's) ontbreken, waardoor de spelers alle ruimte hebben en gedwongen worden niet in statisch gepraat verzeild te raken. Dat brengt kennelijk ook onzekerheid met zich mee: het spel begon uiterst dun. Later trok dat gelukkig bij, hoewel niet alles evengoed te verstaan was door een slechte articulatie bij sommigen. Echt spannend werd het niet, maar toen de spelers hun draai hadden gevonden en een ritme te pakken kregen, ging ik toch mee in het verhaal.

Het is geen gemakkelijk stuk om te spelen. Heftigheid werd dan ook seks en schaamte gejammer. De onderlinge verhoudingen verschuiven, maar de overdracht van gevoelens bij het raken van zoiets als De Waarheid, bleef een verhaaltje. Zeg niet: het zijn maar amateurs. Ten eerste is er geen maar en ten tweede zijn ook amateurs mensen met emoties die ze heel authentiek kunnen laten zien. Als ze maar durven !

"Ik ben een gewoon soldaat. Meer niet. Maar ik weiger op de klaroen te blazen voor zoveel machtsmisbruik." Een Grieks verbond van stadstaten valt Troje aan omdat Helena door Paris zou zijn geschaakt. De grote klassieke dichter Homeros beschrijft het verhaal van de opperbevelhebbers en de helden. De Vlaming Willy Spillebeen tekent de gebeurtenissen op van de gewone soldaat Thersites. "Die zinnen vind ik de kern van het verhaal", zegt speler Joop Stikkers. Het originele script telde 80 bladzijden, regisseur Erik Bok schrapte er 12.

Hij is een verwoed acteur. Jarenlang al staat hij op het toneel, omdat het zijn grote hobby is. Passie ook. Vorig jaar was hij de rancuneuze echtgenoot Frans in "Bemoeizucht" van Paul Haenen bij de Stichting voor het Arnhems Amateur Toneel (STAAT). "In zo’n club van 10 mensen kom je niet erg aan bod, aldus Joop Stikkers.

"Anderzijds is het voor de regisseur makkelijker omdat je altijd uit iemand inspiratie kunt halen om over een dood punt heen te komen", reageert Erik Bok. Toch vonden zij elkaar drie jaar geleden in de gezamenlijke uitdaging om het met minder mensen te doen. Doen ! werd de naam van het theatergroepje. "Soms moet je niet te lang over zaken praten, maar ze gewoon doen", verklaart Joop de naam van hun samenwerking. Subsidie van naamgenoot Stichting Doen of andere sponsoren ontvangen ze niet. Erik : "De zalen huren we op eigen risico."

Kortom, theater van mensen die in hun "gewoon" zijn er juist iets heel bijzonders van maken. Bijna met vergeljikbaar met het verhaal van Thersites. "Terugblikkend op de veldslagen van Troje leidt de doorsnee-veteraan het publiek rond door de verwoeste stad. Hij vertelt de verhalen en de gruweldaden, maar wil zijn toehoorders tegelijk verleiden een bezoek te brengen aan de kroeg van Pandaros, waar de hoeren Thersites provisie betalen voor iedere nieuwe klant. Het echte publiek wordt daarmee mijn medespeler, vertelt Joop.

"Thersites heeft een tegenspeelster in de persoon van de ontvoerde Helena, die gered gaat worden door haar schoonbroer Agamemnon", alsdus regisseur Erik Bok. "Zij is er ook bij, maar dan als een anoniem gewaad. Door het hele stuk heen blijft de twijfel of Helena echt ontvoerd is, dan wel de zaak in scène heeft gezet om een oorlog uit te lokken. Zij is de oorzaak van de gruwelijkheden, waar de gewone man het slachtoffer van is." Joop erkent de aktualiteit van het thema, maar de eerste motivatie voor hem is toch zo’n avondvullend programma in je eentje gewoon te doen. "Iedere acteur wil dit gedaan hebben voordat ie een ouwe lul is", aldus Joop Stikkers (48). Zijn steun en toeverlaat komt nog even terug op het thema. Eriks favoriete tekst uit ‘Thesites of Het Bordeel Van Troje’ benadrukt het universele karakter van het stuk: "De gruwel zal opnieuw gebeuren. Altijd weer om een leeg gewaad. Om een Helena.

Thersites of Het Bordeel van Troje van Willy Spillebeen door theatergroep Doen ! Speler: Joop Stikkers. Regie: Erik Bok. Gezien: gisteravond Parktheater, Arnhem. Nog te zien: 22 mei, kleine zaal Schouwburg Arnhem.

Vervang Grieken door Serviërs en Trojanen door Kosovaren en je hebt ‘de herinnering aan de toekomst’ in handen. In de Ilias beschreef Homeros een wrede oorlog, die door Willy Spillebeen werd herschreven.

De strijd tussen Grieken en Trojanen staat model voor alle oorlogen, inclusief die op dit moment in de Balkan woedt. Het uitroeien van een volk is niets nieuws.

Het verhaal wordt verteld door een Griekse soldaat. Hij zet meteen wat Homerische verdichtsels recht. Zo zou Helena, op instigatie van haar zwager Agamemnon, zelf haar ontvoering door Paris in scène hebben gezet, zodat Agamemnon zogenaamd opgezweept door de wraakzucht van echtgenoot Menelaos, Troje een lesje kon gaan leren.

Zo zou Helena helemaal nooit in Troje zijn geweest, maar zich schuil hebben gehouden in haar eigen paleis. Zo zou de hele strijd niets anders zijn geweest dan machtswellust van met name Agamemnon. Zou zou het Paard van Troje in werkelijkheid vaten wijn zijn geweest die de stad werden ingerold.

Op het moment dat Thersites zijn verhaal vertelt woont Helena met een dochter en drie kleindochters in een huis naast een kroeg. In de scheidingsmuur zijn gaten geboord en de heren uit het publiek worden uitgenodigd tegen een kleine vergoeding te komen kijken.

Over Agamemnon gesproken: zijn dochter Iphigineia werd wel degelijk geofferd. Niks Artemis die haar op het laatste moment kwam redden. Zoals, aldus de soldaat (de stem van ‘het volk’). Die hele godenfamilie een verzinsel was om alle gruwelen mee recht te breiden. En gruwelen waren er te over in de Trojaanse oorlog. Afslachtingen, verkrachtingen, drek.

Thersites is een krachtige monoloog. Het was alleen wel even wennen dat Joop Stikkers de klemtonen van de Griekse namen op zijn Nederlands uitsprak. Zo leek het even of hij het over hele andere figuren had. Heléna in plaats van Hélena, bijvoorbeeld.

Stikkers heeft overigens een hele klus op zijn schouders geladen. Een uur en drie kwartier onafgebroken een nogal weerbarstige tekst. Hij spreekt hem heel ontspannen en natuurlijk uit. Hinderlijk is alleen dat hij , vooral in de eerste helft, geen raad weet met zijn lijf. Hij doet dan ook te veel: drie passen naar links, stil staan, drie passen naar rechts, stilstaan en weer opnieuw naar links.

Zijn armen kan hij ook niet stil houden. Iedere zin wordt onderstreept dezelfde gebaren. Het zal wel onzekerheid zijn. Daarom: sluit de ogen of kijk een andere kant op en luister. Later kun je weer kijken. Dan durft hij stil te staan en zin armen te laten hangen.

Ook zou hij er goed aan doen niet allerlei acties te gaan mimen. Steekpartijen en verkrachtingen – de tekst is duidelijk genoeg. Meer simpel eenvoud in de gebaren zou het geheel zeker versterken. Desondanks is de monoloog zeker de moeite waard.

Eigenlijk was het geen weer om naar een concert te gaan. Op zaterdagavond 26 juni was het 's avonds warm. Echt een avond om heerlijk in je achtertuin door te brengen. Maar het was ook de première-avond van the Proms. Een koor-orkest-dans spektakel dat gehouden werd in een tot Driels-theater omgebouwde sportzaal van de Nieuwenhof. De zaal was niet herkenbaar. Je waande je in een combinatie van Carré‚ in Amsterdam en de Scala in Milaan. Niet alleen de aankleding van de ingang en de zaal, maar ook de activiteiten van artiesten die de bezoekers welkom heetten. Van een strak voor zich uitkijkende veiligheidsagent, keurig in het pak zittende kaartjesscheurders, rondlopende en -zingende juke-boxen, portrettekenaars, levende standbeelden. En toen moest het echte spektakel, waaraan zo'n 45 Akkoord zangers/muzikanten, 55 Crescendo orkestleden en 12 dansende Promgirls deelnamen, nog beginnen.

Vanaf de openingstonen van het door Richard Strauss gecomponeerde "Also sprach Zarathustra" tol het uit volle borst meegezongen "Land of Hope and Glory" wisten de artiesten van deze avond een uitverkochte zaal niet alleen te boeien maar zelfs laaiend enthousiast te krijgen. Het was één groot genieten. Geen moment van verveling. De 26 muziekstukken werden door schitterende acteeracts aan elkaar verbonden. Wat een pracht aan ideeën en veelheid aan improvisatie en details. Wat een werk aan kostuums, grime, decorbouw en organisatievoorbereiding. Wat een talent aan toneelspelende Akkoordleden.

Het was eigenlijk een avond met alleen maar hoogtepunten. Daarom ook moeilijk om maar een paar, en niet alle nummers te noemen.

Toch wil ik mij, om dit Parochieblad niet helemaal vol te schrijven, beperken tot een aantal van de nummers die het meeste indruk op mij hebben gemaakt.

Crescendo beet het spits af met het eerder genoemde openingsnummer van Strauss. Hun absolute topnummer voor mij was hun interpretatie van de 5e Symphonie van Beethoven. Een muzikaal hoogstandje. Ik denk dat de "oude Ludwig" graag eens kennis zou hebben gemaakt met de dirigent en vermoedelijk ook de arrangeur van dit nummer, Henk Hesseling. Ook klassieke tophits als de "Second Waltz" en de "Radetsky Mars" (wat een indrukwekkende generaal stond daar op het podium!) klonken fantastisch. Heel moedig, en soms wat te moeilijk, was het om voor de veelal jonge muzikanten de Morgenstemming uit de Peer Gynt-suite van Grieg te spelen. Maar toch, het klonk fantastisch.

Ook Akkoord deed het fantastisch. Een heel mooi nummer vond ik Zwart-wit. Niet alleen qua muziek en tekst, maar ook door de presentatie. Echt een prachtige acteer-muziek-combinatie. Maar ook de nummers uil de West Side Story en de al bijna klassieke popnummers "Love is all" en "Satisfaction". En dan die verbazingwekkend mooie solo-partijen. Kees in de "Bohemian Rapsody", Peter (bijna letterlijk) in "Heaven", Wiel in de schitterende Berenact als Baloe, Klaartje in twee schitterende solo's en Lia die de titelsong uit de film Titanic prachtig weergaf. Hans en Alfons als swingende Bluesbrothers. Een grootse vertolking van Louis - Marc Armstrong. En tot slot Marieke en Thomas die veel jeugdsentiment opriepen bij hun vertolkingen uit Grease. En, bijna het belangrijkste deze avond: HET KOOR en COMBO, de hele avond muzikaal actief.

Wat een avond. Wat een regie. Wat een briljant idee om trompetters vanuit de "loges" de Aidamars in te laten zetten. Om kroelende katten over het podium te laten kruipen en een vals zingende Jos-gondelier door de zaal te zien peddelen. En al die andere zo mooi bij de nummers passende acteeronderdelen en intermezzo's. Vaak ook uitgevoerd door de enthousiast-swingende Promgirls.

Zonder anderen tekort te willen doen, gaat mijn grote waardering vooral uit naar Henk Hesseling en Erik Bok die dit concert-theater artistiek creëerden, dirigeerden en regisseerden. Het moet voor hen en alle deelnemers een enorme investering geweest zijn in tijd en energie. Maar, het was het waard. Het werd een avond om nooit te vergeten, niet alleen voor de aanwezigen maar zeker ook voor de deelnemers. Voor hen iets om trots op te zijn, een heel leven lang.

Concert: Wagner en Partners-Proms m.m.v. Muziekvereniging Crescendo (Elden/Arnhem) en Akkoord (Driel) o.l.v. Henk Hesseling. Regie: Erik Bok.

In feite kom je ogen en oren tekort, zo'n wervelend spektakel biedt dit Promsconcert. Vocaal en instrumentaal staat het allemaal als een huis en de vele extraatjes dwingen zo mogelijk nog meer respect af. Ook wordt duidelijk dat op deze uitverkochte uitvoering de humor niet ontbreekt.

Verrassingen bij de vleet: vlak voor het orkest de Triomfmars uit de 'Egyptische' opera Aida inzet, lopen een farao en mummi door het beeld. Even later dansen priesteressen en arriveert een prinses in een heuse draagstoel. Het sfeertje wordt zwoeler.

Ondertussen sloven de uitvoerenden zich flink uit. De zaal krijgt zelfs de zelden live te beluisteren balletmuziek uit Verdi's opera voorgeschoteld. Het resultaat is verbluffend.

Een militair schreeuwt Chinese (?) commando's naar het publiek om te eindigen met 'voorwaarts mars'. Op dat moment zet dirigent Hesseling de Radetzky Marsch in. Op het bovenste podium, schuin rechts achter het orkest, dansen meisjes in vrolijke jurkjes en camouflagepakken.

Die verschillende speelniveaus worden trouwens volop benut, Halverwege‚ de diverse podia staat het combo. Het koor lijkt opgesteld in een vergrote schoenendoos, pal achter het orkest.

De rest van de ruimte is het domein voor sfeerverhogende bijdragen. Bijvoorbeeld uit de film Junglebook. De kleine Charlotte danst slechts gekleed in een tropisch broekje heel ontwapenend met een zingende beer.

Heftig is de visuele bijdrage aan de Stones-hit Satisfaction. Een 'jongedame komt uitdagend op een motorfiets binnengereden en laat zich de belangstelling van een aantal zangers welgevallen. Dan komen een aantal interieurverzorgsters binnenvallen. Zij geven nieuwe inhoud aan het begrip 'gillende keukenmeiden'. '

Minstens zo absurdistisch zijn de dansende aardbei en de swingende banaan bij Morgenstimmung van Grieg. In Memory staat de soliste achter een boodschappenwagen te zingen. Een mooier plaatje levert de zangeres die boven bij de reling de hitsingle van de film Titanic vertolkt.

En zo gaat het maar door. Na de pauze boeien het programma en de aankleding onverminderd. De variatie is zo mogelijk nog groter. Veel musical in ieder geval. Spetterend en kleurrijk gebracht. Dan komt tenslotte ook het echte Promswerk nog even om de hoek kijken. Als uitsmijter fungeert Land of Hope and Glory dat normaal gesproken de Londense Royal Albert Hall op zijn kop zet.

DRIEL - Klokslag 20.00 uur klonken de eerste tonen in de Nieuwenhof te Driel; het begin van een bijna drie uur durend spektakelstuk dat het koor Akkoord uit Driel samen met Crescendo uit Elden en dansgroep de Proms-girls uitvoerden. Een geheel uitverkocht cultureel centrum genoot zichtbaar en hoorbaar van een bijna professioneel optreden gevuld met muziek, entertainment en dans.

Het huwelijk tussen het vijftig leden tellende jongerenkoor Akkoord en muziekvereniging Crescendo werd gearrangeerd door dirigent Henk Hesseling. Bij beiden hanteert hij het dirigeerstokje en beiden hadden dit jaar iets te vieren; Akkoord bestaat twintig jaar en Crescendo tachtig, dus samen honderd. Het plan voor een Proms-concert werd geopperd en vanaf dat moment was het hek van de dam. Een jaar lang werd er geoefend en gerepeteerd en de plannen werden steeds meer omvattend.

Zo groot zelfs dat regisseur Erik Bok uit Elden werd ingehuurd om een show rond het muzikale deel vorm te geven. In de sporthal was een enorm podium in verschillende niveaus gebouwd, waarop zoveel te zien was dat de toeschouwers soms ogen te kort kwamen. Het programma was heel divers; zowel pop, musicalnummers als klassieke muziek werden ten gehore gebracht. En het moeilijke werk werd niet geschuwd, zoals bijvoorbeeld de Bohemien Rapsody, een symfonisch rockstuk waarmee werd geopend. Een stuk waar de groep Queen in de jaren zeventig de hitladders bestormden. De klassieke Radetzkymars deed toeschouwers denken aan het jaarlijks Nieuwjaarsconcert uit Wenen, dat op tv te zien is; er werd ook hier driftig meegeklapt op de maat.

Veel werk was er gemaakt van decors en attributen. Tijdens de triomfmars uit Aïda waande men zich in het Egypte van voor onze jaartelling. Ook een compilatie van stukken uit de West Side Story oogstte veel waardering, evenals enkele nummers uit de musical Grease.

De vrouwelijke solisten van het koor staan op een hoger niveau dan de manlijke. Het prachtig gezongen Don't cry for me Argentina was ongetwijfeld een van de hoogtepunten van de avond. Zeer komisch was de act van Mark Alting, die vermomd als Louis Armstrong een parodie ten gehore bracht op diens bekende Wonderfull world. Een klein minpuntje was de in enkele nummers overheersende muziek, die de zang dermate op de achtergrond drong, dat het koor wat dunnetjes overkwam.

Na afloop was er alleen maar lovende kritiek te horen bij de toeschouwers. Het 'prachtig' en 'mooi hè' was niet van de lucht. Een enkeling nam zelfs het woord professioneel in de mond. Dit laatste was gelukkig iets bezijden de waarheid, want dan was het waarschijnlijk een te gladde produktie geworden. Een enkele rimpeling geeft duidelijker aan dat het hier een grote groep muzikale liefhebbers betreft die een beleving met hart en ziel uitstraalde in plaats van een zakelijke.

Kortom een grandioze avond voor zowel publiek alsook de leden van Akkoord, Crescendo en de Prom-girls.

Driel vermaakt Driel met de KPMG-Wintershow in de Nieuwenhof. (Foto Hans Broekhuizen)

DRIEL -Als de samenwerking tussen Drielse verenigingen model zou staan voor die in het nieuwe bestuur van de gemeente Overbetuwe dan staat de inwoners veel goeds te wachten. De KPMG-Wintershow die toneelvereniging St. Genesius, dansgroep Luctor et Emergo, koor Akkoord met zijn vaste begeleidingscombo en het jeugdkoor Driel driemaal voor een volledig uitverkochte zaal in cultureel centrum de Nieuwenhof in Driel opvoerden, was er een van hoog niveau.

Natuurlijk is het amateurtoneel en is niet iedere stem in het koor vergelijkbaar met die van Frank Sinatra. Maar onder leiding van regisseur Erik Bok werd in vele maanden van repeteren, arrangeren en bijschaven een drie uur durende show in elkaar getimmerd, die de toets der kritiek ruimschoots kan doorstaan.

Bok is uitgegaan van 'Wind in de wilgen', een verhaal van Kenneth Graham, maar dat moest danig door hem worden bewerkt. De lijn in het verhaal is de controverse tussen goed en kwaad. De hoofdrol werd door Marc Altink de ene keer humoristisch en op andere momenten aandoenlijk en vertederend neergezet. Zonder anderen tekort te doen, droeg hij de avond.

De hoofdpersoon Pad, een welgestelde kasteelheer, leidt een frivool leven in een dal samen met de andere bewoners Rat, Mol en Das. Het vredige bestaan wordt wreed verstoord door de Wezels, een als punkers uitgedoste groep losbandige jeugd, die zich te buiten gaat aan seks, drugs en rock 'n roll. Als goedzak Pad de taak krijgt om aan hun bedreigende losbandigheid paal en perk te stellen, wordt hij er op slinkse wijze ingeluisd door de Wezels en belandt hij in de gevangenis. Maar met hulp van Rat, Mol en Das wordt hij bevrijd en ook hier eind goed, al goed. Uiteindelijk worden de Wezels verjaagd.

De decors en verlichting deden zeer professioneel aan en veel aandacht was besteed aan de kostuums. Enig punt van kritiek zou kunnen zijn dat met name voor de pauze enige nummers nogal vlak gezongen werden.

Zo klonk Oerend Hard van Normaal te lief, waardoor het nummer veel aan kracht verloor. Het plezier van de danseressen was ook niet altijd van de gezichten af te lezen. De spanning van het goed willen presteren, was soms te groot. Toch kunnen alle deelnemers, en met name Erik Bok en Henk Hesseling, trots en tevreden terugkijken op deze Wintershow. Een show die spijtig genoeg enkel voor negenhonderd bezoekers in Driel opgevoerd kon worden.

Cultureel centrum De Nieuwenhof ondergaat momenteel een metamorfose. De zaal die normaal als sporthal ,

functioneert, wordt namelijk omgetoverd tot een intiem theater, waar komend weekend drie maal een show vol dans, muziek en toneel wordt uitgevoerd.

De voorstelling in De Nieuwenhof is een groots opgezet spektakel van Stichting Akkoord Cultureel. Vier Drielse verenigingen werken aan de productie mee: het koor Akkoord met orkest, toneelvereniging Sint Genesius, de dansgroep van Luctor et Emergo en het Jeugdkoor Driel. Het merendeel van de uitvoerenden is sinds gisteren druk doende met onder meer zelfgemaakte decorstukken, tribunes en steigermateriaal. Doel is in twee dagen tijd een theaterzaal in Charles Dickens-stijl te creëren. Wiel Hermans, voorzitter van Stichting Akkoord Cultureel: "Het is de bedoeling dat de sporthal straks niet meer te herkennen is. Professionals regelen lichten geluid en zelf kleden we de ruimte aan met heel veel attributen, die het afgelopen halfjaar doorvrijwilligers zijn gemaakt; stukken waar menig toneelvereniging jaloers op zou zijn. 't Wordt echt een semi-professionele voorstelling."

Niet alleen de sportzaal wordt omgetoverd, ook de entree van De Nieuwenhof transformeert in stijl. Bezoekers komen namelijk binnen via een lieflijk huisje a Ia Anton Pieck, dat is omringd met vele kerstkraampjes en een levende kerststal. Ook Santa Claus himself is aanwezig.

Organisator van de productie, Stichting Akkoord Cultureel, is een heel jonge stichting: ze bestaat pas een jaar. De instantie is ontstaan vanuit het Drielse (kerk)koor Akkoord. Hermans: "Het koor bestaat 21 jaar en besloot een jaar of vier geleden eens iets extra's bij concerten te doen. Dat gebeurde destijds in de van televisieshows. Hieruit bleek dat we binnen ons koor ook vele talenten op andere gebieden had den. We besloten tijdens het Promsconcert van vorig jaar -een voorstelling in sarnenwerking met harmonie Crescendo uit EIden/ Arnhem- niet alleen te zingen, maar ook andere activiteiten te presenteren. Muziekstukken werden geïntroduceerd door korte acts. Bij Aïda bijvoorbeeld werd een toneelscene opgevoerd, compleet met koningin en Sfinx. Het bleek een groot succes; drie keer hadden we een uitverkochte zaal en heel wat mensen kwamen zelfs twee keer kijken omdat er zoveel was te zien! Op dat succes zijn we doorgegaan en daaruit zijn de stichting en de komende show voortgekomen."

Het podium dat momenteel in De Nieuwenhof wordt vervaardigd, gaat tijdens de voorstelling door zo'n honderd mensen -zangers, musici, acteurs en danseressen bevolkt worden. "Veel medewerkers moeten wel zeven a acht rollen spelen en zich elke keer verkleden. Dat wordt dus van begin tot eind hollen en rennen," lacht Wiel Hermans.

Het idee voor de voorstelling werd ongeveer een jaar geleden geboren. Regisseur Erik Bok bewerkte het verhaal Wind In De Wilgen van Kenneth Graharne en Henk Hesseling- al twaalfeneenhalf jaar dirigent van Akkoord en tevens arrangeur -nam het muzikale gedeelte voor zijn rekening. Dit tweetal werkte overigens ook al sarnen tijdens het Promsconcert van 1999.

De productie verhaalt over de zogenoemde Bewoners en een groep Wezels. Hoofdrolspeler is Pad, een personage dat de leiding heeft en bovendien verslaafd is aan auto's. De Wezels hebben slinkse plannetjes. Ze zijn op de hoogte dat Pad van auto's houdt en vaak brokken maakt. Ze verkopen op intimiderende wijze een auto aan Pad in ruil voor zijn kasteel. Wat de Wezels al hadden zien aankomen, gebeurt ook: Pad rijdt de wagen in de prak, moet voor de rechtbank verschijnen, wordt veroordeeld en komt in het gevang. De Wezels willen de macht grijpen, maar binnen hun clan ontstaat strijd om het leiderschap. De koffiejuffrouw in de gevangenis hoort ondertussen over het spel dat de Wezels hebben gespeeld. Pad wordt bevrijdt en komt uiteindelijk als een soort winnaar uit de bus.

Het Drielse spektakel wordt 16 december om 20.00 uur uitgevoerd en 17 december om 14.00 en 20.30 uur. Belangstellenden moeten er snel bij zijn, want de premiére is reeds uitverkocht Voor de voorstellingen op zondag zijn nog wel kaarten te verkrijgen -respectievelijk bij AH in Oriel, C1000 in Heteren en Primera in Elst

Hoofdrolspeler Marc Altink (tweede van links) speelde een glansrol als verwaande aanvoerder van de bewoners.

DRIEL -Aan niets was meer te zien dat de Nieuwenhof een sportzaal is. Afgelopen weekeinde was de zaal omgetoverd tot een waar theater. Ruim duizend mensen hebben daar tijdens vier voorstellingen genoten van de KPMG-Wintershow, waarvan de organisatie in handen was van de stichting Akkoord Cultureel.

Volgens Wiel Hermans van Akkoord Cultureel was de voorstelling één groot feest. "Er zijn mensen die twee keer zijn komen kijken. Er gebeurde zoveel op het podium, dat het echt de moeite was om nog een keer terug te komen. Op het podium was een levensgroot kasteel te zien, met een vijver erbij. Maar ook de rest van de zaal was omgebouwd tot een intiem theater."

Om het stuk zo te kunnen presenteren zijn de vier verenigingen die hier aan hebben meegewerkt drie dagen in de weer geweest voor de aankleding van de Nieuwenhof. Leden van het koor Akkoord, toneelvereniging St. Genesius, de dansgroep van Luctor et Emergo en het jeugdkoor Driel zorgden ervoor dat het publiek een voorstelling met muziek, zang, dans en toneel voorgeschoteld kreeg. De regie was in handen van Erik Bok uit Huissen, het muzikale deel stond onder leiding van Henk Hesseling uit Driel. In het stuk, De wind in de wilgen, overwonnen uiteindelijk de bewoners (het goede) de wezels (het kwade).

Afgelopen maandag was de organisatie druk in de weer om de Nieuwenhof weer in de oorspronkelijke staat terug te brengen, Binnenkort volgt een bespreking om te bekijken welk nieuw project Akkoord Cultureel op het programma wil zetten. Wiel Hermans: "Zo'n groot project waar we een jaar mee bezig zijn geweest, kunnen we, denk ik, niet nog een keer zo realiseren. Maar we zullen zeker weer met nieuwe initiatieven komen. Want koor Akkoord heeft wel de behoefte om iets te doen naast de gebruikelijke kooractiviteiten."

(Voor de goede orde, hoofdrolspeler Marc Altink staat niet op de bij de recensie afgedrukte foto. De tweede man van links is Bob Bok in de rol van Das, de geestelijk leider van de bewoners, in deze scène belaagd door een stel wezels.)

Producties				Medewerkers
Recensies			Fotoprikbord
	Archief		GOLDEN FICTION




		Nieuws over Doen !